Lablabi: Tunesische kikkererwtensoep

Doe de televisie aan en de kookprogramma's vliegen je om de oren. Veel gerechten in die programma's komen uit het Mediterrane gebied, omdat duidelijk is dat het voedsel uit dat gebied gezond voor lijf en leden is. Vaak wordt echter vergeten dat de kusten van de Middellandse Zee niet alleen bestaan uit het Europese deel, maar ook uit die van Noord-Afrika.

De Noord-Afrikaanse woestijn wordt meer gestuurd door de woestijn. Overdag is het er in de zomer verschroeiend heet en door het gebrek aan bewolking kan het kwik 's nachts alweer snel onder het vriespunt dalen. In de herfst- en wintermaanden kan het behoorlijk vochtig en koud zijn. Veel groeit er niet in die omstandigheden. Het eten is daardoor eenvoudig, maar voedzaam.

Vroeger moest het grootste deel van de Tunesische bevolking het daarom doen met het weinige dat het land opleverde.

Patat (of friet met mayonaise) kan als ons nationale streetfood gezien worden, maar ook Tunesië heeft zijn eigen versie daarvan: Lablabi.

Lablabi is een goedkope en eenvoudig te bereiden maaltijd. In de meest traditionele vorm bestaat lablabi slechts uit kikkererwten, gekookt in hun eigen kookvocht en op smaak gebracht met wat knoflook en komijn. Het werd opgediend met stukjes oud brood. Sommigen noemen het een soep, anderen een stoofpot.

Lablabi was oorspronkelijk een ontbijtgerecht dat in de herfst en winter werd gegeten, maar wordt tegenwoordig iedere dag, de hele dag gegeten. Op veel plaatsen wordt het in de late zomeravonden geserveerd en is het vooral populair bij jongeren die een kater na een avondje stappen willen voorkomen.

Het gerecht is waarschijnlijk ontstaan in of na de 16e eeuw, toen het Ottomaanse Rijk de macht over de huidige regio Tunesië overnam. De term 'lablabi' is in feite een Turks woord dat '(gemaakt met) gepureerde kikkererwten' betekent.

Overigens heeft het woord 'kikkererwt' niets te maken met 'kikkers'. Een betere en oudere Nederlandse vorm is 'kekererwt', wat op zijn beurt is afgeleid van het Latijnse cicer, wat 'kikkererwt' betekent.

Door de eeuwen heen is het recept voor lablabi uitgebreid. Dit hield waarschijnlijk gelijke tred met de toenemende welvaart in Tunesië. Tegenwoordig wordt er bijna altijd een rauw of zachtgekookt ei aan toegevoegd (dat gaar wordt in de warme vloeistof). Verdere toevoegingen zijn vaak extra vergine olijfolie, harissa, kappertjes, tonijn en soms olijven, knoflook en azijn, of citroen- of limoensap. Andere vormen van garnering zijn koriander, peterselie en lente-uitjes.

In het noorden van Tunesië bestaat een iets andere lokale versie: de Bizerte lablabi, vernoemd naar de plaats Bizerte. Dit is dan een plat brood met dezelfde basisingrediënten.

Ingrediënten:
- Een blik kikkererwten (240 gram)
- Vier teentjes knoflook (fijngehakt)
- Een theelepel komijn
- Zout (naar smaak)
- Twee eieren
- Vier sneetjes oud brood
- extra vergine olijfolie

Bereiding:
- Open het blik en was de kikkererwten. Laat ze uitlekken.
- Doe de kikkererwten, de eieren, de knoflook en de komijn in een koekenpan, bedek met water en breng aan de kook.
- Scheur het brood in sneetjes en leg ze in een soepkom.
- Wanneer de bonen zachtgekookt zijn, schep je deze in de kommen.
- Breek er een zachtgekookt ei boven.
- Breng op smaak met wat zout.
- Giet er tot slot de nodige extra vergine olijfolie over.